गालीशास्त्रमा विद्यावारिधिको मौका « janaaastha.com
२ माघ २०७७, शुक्रबार

गालीशास्त्रमा विद्यावारिधिको मौका



श्याम रिमाल

गाली नै गर्ने भए चराले जस्तो गर नः मञ्जुल

अमेरिकाका राष्ट्रपति डोनाल्ड जोन ट्रम्प आफ्ना प्रतिद्वन्द्वी, विरोधी खेमाका तथा विभिन्न व्यक्तिलाई विभिन्न उपनामले बोलाउन मन पराउँछन् । तल्लोस्तरमा गाली गर्ने उनको व्यक्तित्वलाई मिडियाले सधैँ उजागर गरिरहेको छ । विभिन्न प्रसङ्गमा उनले अघिल्ला आफ्ना प्रतिद्वन्द्वी हिलारी क्लिन्टनलाई ‘नाष्टी वुमन’ (घृणास्पद महिला)सम्म भने । कति महिलालाई ‘मोटी’ र ‘नराम्री’सम्म भने त अन्य कसैलाई ‘क्रुक्ड’(कपटी), कसैलाई ‘भेरी डम्ब’(धेरै लाटो), ‘लायर’(फटाहा) भने । उनले देशलाई नै गाली गरेर ‘टेरिबल चाइना’ र ‘टोटल्ली करप्ट मेक्सिको’ सम्म पनि भने । आफूविरुद्धका समाचारलाई त सधैँ ‘फेक न्युज’ कै संज्ञा दिए । जातीय र नश्लवादी तथा महिला विरोधी ट्रम्पको पराजयमा उनले आफूले प्रयोग गरेका गालीयुक्त शब्द पनि कारक बन्यो जसले केही समुदायलाई हेर्ने उनको दृष्टिकोणलाई छर्लङ्ग्याउँथ्यो ।

श्रीस्वस्थानी पुस्तकमा सत्ययुगमा महादेवलाई दक्ष प्रजापतिले गाली गरेको पढेकै होः गाँजाभाङ खाने, खरानी धस्ने, श्मसानमा बस्ने, बाघको छाला ओढ्ने, बाबुआमा र जन्मको ठेगान नभएको, न गोत्र न कुल । सोही पुस्तकमा विष्णुलाई वृन्दाले गरेको गाली पनि ख्याल भएकै होः ढुङ्गो हुुनुपरोस्, झार हुुनुपरोस्् । त्रेतायुगमा रामकै नाम लिएर धोबीले श्रीमतीलाई पिटेको थियो, लुकेर मारिएका बालिकी श्रीमती ताराले उनलाई झन् कति सरापिन् होलिन् ? दशरथले कैकेयीलाई कति गाली गरे होलान् ? रावणलाई सीताले कति दुर्वचन बोलिन् होलिन् ? द्वापरयुगमा कृष्णलाई बालककालमा उपद्रो गरेदेखि महाभारत युद्ध मच्चाउँदासम्म छिमेकी र गान्धारीलगायतले कति सरापे होलान् ? धर्मको ख्याल राख्ने नेपालीले सत्य, त्रेता र द्वापरयुगबाट एकार्कामा गाली गर्न त सिके, सिके, अनि यो कलिकालमा कति गाली बके होलान् ? बरु बुद्धशासनमा शाक्यमुनि गौतम आफूलाई दुनियाँका छोराछोरी बरालेको आरोप जति पनि सुनिरहन्थे । गाली गर्ने आफैँ थाकेर बाटो लाग्थ्यो । कसैको गालीरूपी उपहार आफूले नलिए त दाता आफूले नै फिर्ता लिइहाल्छ नि भन्ने सिद्धार्थको मान्यता थियो । महात्मा गान्धी पनि कसैले आफूलाई एक गालामा कसैले थप्पड हानेमा अर्काे गाला थापिदिन्थे । थप्पड हान्ने आफैँ जिल्ल पथ्र्याे । दुष्टलाई शिष्य बनाउने बुद्ध र गान्धीका तरिका कति मीठो, कति सरल ! अनि सुकरात(सोक्रेटस) त चोथाले श्रीमती जान्थिप्पीको गाली सुन्दासुन्दा सत्यको पथ हिँड्ने दार्शनिक नै भइदिए ।

आफ्ना बाबुले आफ्नी आमा र आमाले बाबु, छिमेकी, साहु, साथी, इष्टमित्र, आफन्त र स्वयं आफूलाई गाली गरेको सुनेका छोराछोरीले बाबुआमाबाट नसिकेर के गरून् ? गालीका पनि तहतह हुन्छन्ः कुनै सुन्नै नसकिने, कुनै केही हदसम्म श्लील, धेरैजसो त जनावरकै नाम लिएर । विचरा पशुको के दोष ? विडम्बना कस्तो भने, सुन्नै नसकिने कुरा मुखबाट निकालेर पनि मान्छे गौरवले समाजमा टाउको उठाएर हिँडिरहेका भेटिन्छन् । कोही त गाली शिरोमणि नै हुन्छन् । हाम्रै एक लेखक गाली शिरोमणि छन्, लाग्छ, तिनको दिमागमा जन्मेदेखि सकारात्मकता भन्ने नै छैन ।

आमाको गाली खाएर मुग्लान भागी वेदमा विद्यावारिधि गर्ने काले राई जन्माउने भूमि यही हो । यो काका पितृप्रसादको गालीले कास्की अर्चलेको एक गोठालो केटो कविशिरोमणि भइदिने देश पनि हो ।

यहाँका राजनीतिकर्मी, राजनेता र राजनीतिज्ञको गाली चाहिँ गुच्चा, खोपी, तास, डण्डीबियो, कपर्दी, फुटबल खेल्दा झगडा गर्ने केटाहरू (यस्तो खेल केटाहरू नै बढी खेल्छन्)ले आपसमा गाली गरेसरहको सुन्नुपरेकामा भने ग्लानि नै हुन्छ । नेपाली प्रजातन्त्रवादीहरूलाई सुरा नै मान्नुपर्छ जसले राजा महेन्द्रलाई बम प्रहार गरे अनि जसले राजतन्त्रकालमै ..चोर, देश छोड् सम्म भन्न सके, अमुक पम्पादेवीलाई उदाङ्गै बनाए । अनि कम्युनिष्ट नि, तिनले देशहरूलाई लक्ष्य गरी अमेरिकालाई साम्राज्यवादी, रुसलाई सामाजिक साम्राज्यवादी (रुस समर्थक कम्युनिष्टबाहेकले)भारतलाई विस्तारवादी, चीनलाई संशोधनवादी त भने भने, न्वारानदेखिका बलले आफ्नै सहकर्मीलाई नानाभाँती गाली गरेः गद्दार, अवसरवादी, सिआइडी, कांग्रेसको पुच्छर, कांग्रेस–पञ्चायत परस्त, भारतीय, चिनियाँ, रुसी, अमेरिकी दलाल, जडसूत्रवादी, कठमुल्लावादी, बुर्जुवापन्थी, सुधारवादी केके हो केके । कांग्रेस र पञ्चहरूमा आपसमा त्यति अपाच्य गालीगलोज सुनिएन छ्याल्लब्याल्लै हुने गरी । बहुदल आएपछि चुनावमा पत्नी र पुत्र पराजय भएकाले गणेशमान सिंहले काठमाडौँका जनतालाई भेंडासम्म भन्न भ्याएका थिए । कम्युनिष्ट कार्यकर्ताले गिरिजाप्रसाद कोइरालाको नाम काढी अमुक रोग र देशसँग जोडेर सरापे । एक पटक कोइरालाले आफ्नो शारीरिक आकृतिप्रति लक्ष्यित गाली भनी रोष पनि प्रकट गरेका थिए । कार्यकर्ताहरू गीत वा कविता जस्तो लय बनाई नेतानेत्री वा अमुक संस्थालाई गाली गर्न किन पनि माहिर छन् भने ती नेपाली गीत वा कविता निकै सुन्ने र पढ्ने गर्छन्, साहित्य, कला, गीतसङ्गीतप्रेमी पनि हुन् । तिनको योग्यता पनि त्यतिसम्म मात्र हो र हाहाहुहुमै आफूलाई सानोसानो नेता वा नेत्री नै भएको आत्मरति लिन्छन् र शीर्षस्थ नेताका प्रियपात्र बन्ने कोशिश गर्छन् । अब त शीर्ष नेताहरू नै आफ्नै सहकर्मीलाई जनावरसँग दाँजेर ताली पाउन लालायित छन् त के गर्नू ? आफूले कस्तो राजनीतिक संस्कार अपनाइरहेको छु र कार्यकर्तालाई कस्तो संस्कार सिकाइरहेको छु भन्नेसम्मको भेउ पाउने वा आत्मचिन्तन गर्ने समय नै तिनलाई खै र ? साँच्चि, कसैले राजनीतिकशास्त्र वा संस्कृति विषयमा शोधपत्र लेख्ने वा विद्यावारिधि गर्ने हो भने हाम्रो राजनीतिक गाली शब्दावलीमाथि नै गर्न सक्छ । भविष्यमा कसै न कसैले त गर्ला कि ? हरे, त्यो दिन देख्नु नपरोस् । यहाँ फुट्न मात्र हैन, जुट्न सक्ने महान् आत्माहरू पनि छन् । नुन धेरै खाएको रीसमा आमाको गाली खाएर मुग्लान भागी वेदमा विद्यावारिधि गर्ने काले राई जन्माउने भूमि यही हो । यो काका पितृप्रसादको गालीले कास्की अर्चलेको एक गोठालो केटो कविशिरोमणि भइदिने देश पनि हो । यहाँ कहिलेकाहीँ गाली नै अर्काका लागि पुरस्कार बनिदिन्छ र गाली बक्नेचाहिँ प्रेरक पात्र होइदिन्छ । प्रियजनहरू, कसैको कुनै पनि गाली कहिल्यै खेर जाँदैन । गालीलाई ताली नै ठोकौँ, कि कसो ?\

झुटो बोल्दैन सारङ्गी, गाली गर्दैन बाँसुरी
छ सङ्गीत तिमीभित्र, मीठो बोल सधैँभरि

(माधवप्रसाद घिमिरे)

२०७७ पुस २० [email protected]


प्रतिक्रिया दिनुहोस !

सम्बन्धित खबरहरु

समन्वय प्रमुख रंगेहात पक्राउ
अदालतलाई हेपेको कि जालझेल गरेको ?
प्रतिनिधिसभा विघटनविरुद्धका मुद्दा संवैधानिक इजलासले नै हेर्ने
जमलमा विघटनविरुद्ध सबै जुटे